nibysłońce nibyniedziela nibyspokój.

Na jaracza po pożarze ciągle jeszcze najarane. słońce za to i wiater w niebiesiech. I chmury cudne. Deser z mrożonej chmury zanurzonej w żwawym wietrze. I deszcz ze słońcem w roli wisienki na torcie.

A zaczęło się od podejrzanej woni smażonego plastiku. Mając w uszach Uniwersyteckie kuranty szedłem spokojnie po topieli. Właśnie rozważałem chwilę, gdy tą samą melodyjkę usłyszałem na sławetnej uczelni w Chinach, a potem jeszcze bardziej gdy dowiedziałem, że tak samo śpiewa Duży Benio.

Nie ten Duży Benio który spotkał mnie przy ołtarzu w kolejnym dniu, zdziwiony niepomiernie, że to dawny kolega z klasy. Narzeczona jego też zdziwiona. A Benio przejęty poważnym urzędniczym egzaminem… Już zaraz… Trzeba będzie zadzwonić zapytać jak poszło.

Melodyjkę wygrywa Duży Londyński Benio. The Zegar-na-wieży.  

Między me zamyślenia wtargnął spalony plastik. Rozejrzałem się. Nie palił się żaden śmietnik, w zasięgu wzroku nie eksperymentował z zapałkami i piłeczkami do pingponga żaden bachor. Wiem wiem, piłeczki do pingponga pachną inaczej. To powiedzmy: żaden bachor nie zrobił sobie bombowca z patyka i płonącej torebki.

A powęszyłem chwilę. I ruszyłem. Rozważałem właśnie po raz enty (błogosławione enty fangornu, już niedługo do was przybędę)  implikacje nieudanej mej miłości i tego, że o tamtej nie zapomnę, i nigdy nie... W każdym razie jak zawsze rozczuliłem się nad sobą i dopiero kiedy mijałem kościół zauważyłem że coś nie tak się dzieje w na winklu gdzie dawniej apteka a dziś tanie ciuchy.

Płonął dach. Oczywiście nie sposób się było dodzwonić na 112, ale chyba ktoś wcześniej zdążył powiadomić służby. Chwilę później pojawiła się policja. Usiłowali regulować ruch czy coś takiego, na chodnikach zaczęły się tworzyć zbiegowiska, z płonącego domu patrzyli na nas zaskoczeni lokatorzy, nie widząc powodu do paniki tkwili i usiłowali zrozumieć czemu wszyscy patrzą na ich dom...

Straż przyjechała nieco później.  Z dachu walił jednolity żółto-czarny dym, część dachu przepaliło już na wylot, buchały płomienie. Lokatorzy dalej nie wiedzieli o co chodzi. Strażacy chwilę manewrowali między policyjnymi samochodami umiejetnie blokującymi drogę.

Wbiegli do domu.

Tłum gęstniał.

Pierwsi odważni zaczynali komentować

Panie, to im tam wszystko popali

E tam popali. Najgorzej to jak im wszystko pozalewa przy gaszeniu. Przecież leją wodę żeby zgasić nie patrzą, nie?

Panie bo to wszystko ci dzicy lokatorzy panie.

Eee tam..

Widać że straż zaczęła gasić – między rozbuchane czarnożółte chmury dymu nagle wkradają się wyraźne siwe wełniane kłęby – nauczono mnie kiedyś, że to znaczy parę wodną, i że dotarli z wodą do płomieni.

Dawno to było, kiedy cały dzień oglądałem gaszenie teatru narodowego, kiedy ten płonął jak pochodnia dzień i noc. To był potężny pożar.

Dojechały kolejne wozy -

I elegancki nowoczesny podnośnik. Nie będzie tak kiedyś przy gaszeniu zabytkowego dziś neonu jubilera w Alejach Jerozolimskich, kiedy piętnaście razy zaciął im się wózek na drabinie, i nie mogli wjechać by zgasić. Na podnośnik żwawo wskakuje pan strażak holując długi szmaciany wąż.

Wjeżdża. Po chwili kombinowania odpala węża...

Psik, poleciało i przestało.

Odpala jeszcze raz...

Poleciało chwilę dłużej i znowu nic.

I tak parę razy.

Pojedyńcze zbiegowiska zlewają się w tłum, w nim nerwowo biega piękna dziewczyna o twarzy perskiego anioła – i nerwowo opowiada – ja tam, ja tam mieszkam, mama mówi żeby nie wracać, oni nie wpuszczają mnie tam, no, tam jest mój dom, moje mieszkanie. W oczach łzy. Idzie i mówi to wszystko w przestrzeń. Strażakom dalej nie leci. Ale siwy dym z poddasza wskazuje, że nie leci tylko po  zewnętrznej, bo w środku widać gaszenie idzie w najlepsze. Ale lud widzi tylko zewnętrze.

W tłumie zaczyna gęstnieć atmosfera, jakiś niezadowolony gdera na głos:

Przecie to wstyd, hańba, patrzcie ludzie , z drugiego końca tłumu słychać gwizd. Gderający dalej mówi i nagle obok mnie jakiś inteligentny młody człowiek z dużego miasta, ubrany w krótkie spodenki i dresową bluzę delikatnie zwraca uwagę:  Zamknij mordę

Bo co? Tak pracują pieniądze z naszych podatków, państwo przestaje działać, Gronkiewicz...

Dres: Zamknij kurwa mordę! Pis może byłby lepszy kurwa co?

Niezgaszony jak pożar gderacz truje dalej: Ciekawe co byś powiedział gdyby twój dom tak gasili

A nerwowy dresik daje najgłupszą z możliwych propozycję: Kurwa sam idź pomóż im gasić,

Strażacy najbardziej nie lubią takich pomocników.

Ale, niezależnie od politycznych sporów pożar trwa, woda z beczkowozu (w międzyczasie dojechał) leci równie niechętnie jak ta hydrantowa, gaszenie trwa. Pierwsi ewakuowani lokatorzy

Idę dalej. Potem opowieści o pożarze rosną do groźnych eposów: z budynku kobietę młodą wyprowadzili w kajdankach, profesor nerwolog proszę pana spalił się ze wszystkimi książkami, widziałam jak rąbali mu okna i tam czarny dym leciał....Bo to remont robili dzicy lokatorzy, to na pewno oni. Ja widziałam, widziałam, tam dym leciał w kominach, to ostatni lokator napalił, ten z dołu, a sadze w kominie się zapaliły to wszystko on ubek skurwysyn...

Niedługo dojdziemy do spisków i greckich oblężeń.

Dom powoli dogasa kiedy wychodzę na wieczorny spacer. Jeszcze z reflektorami przeglądają dach, jeszcze ludzie nie mogą wrócić do domów, rozjeżdżają się po znajomych.

Ja jestem za zła wsza na gęsty grzebień. Nie obchodzi mnie już to. Zatapiam się we własny ból. Jutro boże ciało, jutro pilnowanie ołtarza, jutro .... Jak zwykle nic.

 I  przebiegło parę dni  jakby  cieni w zmrocznym lesie, ani się człowiek obejrzy a kolejne dzisiaj wściekle gryzie po kostkach.

Siedzę spokojnie w cukierni, panie za lada przekomarzają się Blondynka – oj, nie dałam siostrze pączków, zapomniałam. Brunetka z przekąsem– Zakochana jesteś pewno, co? - Że co? - Że zakochana, najlepiej to we własnym mężu. – No co ty, pięć lat po ślubie – odpiera zapominalska zdziwiona i z pewnym takim niesmakiem.

Po chwili zastanowienia równie zdziwiona pani Brunetka mówi – a ja dwadzieścia już lat i go ciągle kocham.

No proszę. Jest jeszcze nadzieja na tym świecie, może ja mam pecha, ale są jeszcze na tej ziemi potwory o których filozofowie najchętniej by nie mówili, bo im teorie biorą w łeb i piją na umór – kto to słyszał, kochające żony…

Do torcika hiszpańskiego dodaję więc południowy smak herbaty,choć południowy temperament dalej w zimowym śnie,to południce na łowach więc czekam, czekam na zachód słońca.

O północy patrzę na cienie na ścianie. I liczę co większe komary.